in dm zapt zet de tv-redactie van de morgen de blik op oneindig. Vandaag : jens meijen over vranckx. Advertentie de vermaarde russische po\xebet vladimir nabokov limiet het ooit al : “de geschiedenis van de mens is de geschiedenis van de pijn. ” de documentaires van vranckx bekende die zinsnede in al haar schrijnende schoonheid te vatten. Via onze beeldbuis kwijt we vaak dat er ook mensen van vlees en bloed aan de andere kant zitten, in de overvolle ziekenhuizen van jemen, in het leeggebloede bulgarije, in de vergeetput-gevangenissen van el salvador. Het nieuwsjournaal blijft steeds op een chirurgische afstand, alsof lijden in een aquarium gebeurt, ondertussen vranckx net inzoomt op de gezichten achter het glas. Het transformeert de abstracte pijn van het nieuwsjournaal in tastbare miserie. En nee, de mensen in deze reeks zijn niet de hoofdpersonages van de geschiedenisboeken, maar ze bevinden zich wel altijd midden in het oog van een storm. Schaamrood is vranckx dan één en al deprimerende kommer en kwel? niks niemendal : tussen het lijden door zie je de onnoemelijke spankracht van de mens. In jemen optreden nageslacht in het water en voetballen ze in het stof, ondanks de hongersnood en het oorlogsgeweld. Op het bulgaarse platteland vervaardiging oude vrouwtjes in spooksteden flauwe grappen met mekaar, ondertussen hun toekomst er behoorlijk grijsharig uitziet. De rohingya delen hun rantsoenen en sleuren mekaar erdoor, ook al zitten ze in zo’n enorm wrede situatie. Begrijp me niet verkeerd : het gaat hier veelvuldig om wantoestanden die we zouden willen verhelpen. Maar we bekijken ze vanuit onze luie sofa met een zak chips. Dat geel het haastigheid iets voyeuristisch, om zo binnenshuis te dringen in de levens van kwetsbare mensen. Je ziet bijvoorbeeld hoe een jemenitische vader zijn uitgemergelde zoon verliest aan besmettelijke ziekte, hoe hij hem in een doek wikkelt en fluisterstil door de gangen van het ziekenhuis draagt. Of hoe een stervende man het westen aanwijst als schuldige – als we al niet wit knorren van de lugubriteit, zou het schaamrood ons op de wangen staan. Wie is er in al die rampen de schuldige? zo’n complexe rekest is natuurlijk niet weggewerkt met een simpel antwoord. Het einde van elke vranckx laat de oog dan ook achter met een hoop losse eindjes en een fiks boeketje vragen. Maar de geschiedenis kent weinig sluitende antwoorden. En de mens ook niet. Opzienbarend : ontvang nu gratis tips over niet te missen reeksen en magazine ’s met dm zapt in messenger.